Een half jaar geleden zaten Anne-Marie, mijn moeder en ik samen om de eventuele begrafenis van mijn moeder te bespreken. Mijn moeder had longkanker maar eigenlijk zag alles er toen nog vrij rooskleurig uit. Het was zelfs een heel gezellig en ongedwongen gesprek en mijn moeder gooide er zelf nog wat van haar eigen humor in. Anne-Marie zette alle wensen keurig netjes op papier, dit was dan de wilsbeschikking. Maar helaas liep het anders. Het ging snel bergafwaarts met mijn moeder en 1 maand geleden is ze overleden. Vorige maand kwam Anne-Marie dus weer in beeld op momenten dat ik haar het hardst nodig had. Door mijn verdriet kon ik eigenlijk niet helemaal meer helder denken en heb ik Anne-Marie wel 20 keer gevraagd âwat nu, wat is de volgende stap?â Anne-Marie wist feilloos met de situatie om te gaan. Mijn broer was helemaal uit AustraliĂ« overgekomen en met zân drieĂ«n hebben we de crematie geregeld. Eerlijk gezegd zou ik niet weten hoe het gegaan zou zijn zonder Anne-Marie. Alles, maar dan ook alles, was tot in de puntjes geregeld en niet alleen dit, er was veel aandacht voor mijn broer en ik, voor onze gevoelens, voor onze wensen, onze twijfels. Al met al was het een hele mooie dag en dit draagt zeker bij tot ons verwerkingsproces.